rahat ic
Kardesimle en son 10 gun once filan konustum. Kisacik.
O zamandan beri kac kez aradim, mesaj yazdim, email attim. Hicbirine cevap vermedi.Bir insan telefonu deli gibi calarken nasil o telefonu gormezden duymazdan gelebilir?
Hadi cevap veremedin, sonradan bir sms atmadan, bir aciklama yapmadan yatag gidip uyuyup ertesi sabah uyanip hayatina devam edebilir?
Benim ablalik durtum buna asla izin vermez. Annemleri her gun ariyorum. Annemle maillesiyoruz. Her gun mutlaka bir haber alirim. Baska turlu icim rahat etmez. Kardesimle de yakin zamana kadar boyleydi. Sonra birkac gunde bire donustu. Simdi telefonuma bakmiyor bile. Zor bir zamandan geciyor oldugu dusuncem de icimi rahatlatmiyor. Biz oyle alismadik. Surekli konusur, paylasacak seyleri bitiremezdik. Bu aralar bu konuya canim cok sIkIliyor.
Keske birgun uyanip, ah ya ben ne yapiyorum, annemi, ablami, babami ihmal ettim son zamanlarda dese.
Cunku benim su an onun bu diyecegi ani beklemekten baska bir secenegim yok galiba.
Eski gunlerimizi ozluyorum.
ya bir an sanki kendimi okuyorum sandim…sanirim abla olmak böyle birsey, kardeslerimizde düsüncesizmi, simarikmi bende anlamadim gitti…benimkide böyle kafasina eser acar eser günler boyu acmaz, ama en son bir kac gün hastanede yatmis, bizde ulasamayinca fazla kurcalamadik tabii nasil olsa birsey yoktur diye, biraz ders olmus sanki ona, artik biraz daha dikkatli…bir zahmet…cok sükür ciddi birsey degilmis…nezaman büyüyecek bunlar kocaman oldular daha insani merakta birakiyorlar ; )
20 Mayıs 2012, 22:26