mutlu anlar toplulugu
her sey bitmek zorunda.. annemin parolasi dogruluk payi tasiyormus. elifcim 9 gun, annem de 6 gun sonra kopehag’dan ayrildilar. onlari havaalaninda biraktim ve kedim daha birkac saat oncesinde ucumuzun birlikte bindigi 5a ya binerek geri geldim. havaalanindan tek donmek kadar uzucu ve huzunu baska kac an vardir?
ama benim aklimda kalacak olanlar birlikte gecirdigimiz mutlu an’lar. oyle cok oldular ki su son haftada. oyle sansliyim ki. annem ve kardesim olmadan bir hayati dusunemiyorum, ucumuz birlikte oldugumuzda sanki her sey daha komik, daha eglenceli, daha duygusal oluyor. her sey harika oluyor.
neler yaptigimizi sonra yazicam.
simdi arkalaridan kalan bos oda, icilmemis caylar, unutulan bir dis fircasi,mantar lif, 6*meleyen kuzucuklar, sessizlik dusunduruyor beni gercekten ayri sehirlerde yasamak zorunda miyiz?! ve yarin sabahki kahvalti renksiz, keyifsiz nasil cekilecek..
Uzaklardaki cekirdek ailem, kedicikler ve köpis, sevdiklerim, izlediklerim, okuduklarim, sevincten havalara ziplamalarim, öfkelendirenler de günlükte, hayatimin icinde..